امام هادی(علیه السلام) پس ازتولد ولایت و امامت امت را به دست گرفت. در زمان امام هادی(علیه السلام)  تفكر مهدویت به شدت در جامعه رو به افزایش بود. این مسئله اختصاص به شیعیان و علویان نداشت.
 از آن جا كه عباسیان خود از بنی هاشم بودند و تفكراتی مشابه تا عصر آغازین عباسی داشتند و بر این باور بودند كه در زمانه ای، جور و ظلم و بی عدالتی افزایش می یابد و از نسل نهم امام حسین(علیه السلام) شخصی همنام و هم كنیه حضرت پیامبر، متولد می شود و به عنوان مهدی امت، حكومت جهان را در دست می گیرد و نظام عدالت محور ولایی را ایجاد می كند. این تفكر در میان اهل سنت نیز بخاطر وجود روایات بسیاری از پیامبر(صلی الله علیه و آله وسلم) وجود داشت. به هر حال آن چه ثابت بود و كسی درباره آن تشكیك نمی كرد مسئله ظهور امامی قریشی و هاشمی بود كه در هنگام ظلم و جور قیام می كند و جامعه جهانی را در عدالت مدیریت می كند و ظلم را ریشه كن می سازد و در آن زمان همه گنج های زمین آشكار می شود و مردم آسایش و آرامش را در زمین تجربه می كنند. این همان حكومت صالحان است كه خداوند در قرآن بدان وعده داده و تفكر عصر طلایی را در آینده در اذهان مسلمانان پرورانده است.

امام هادی(علیه السلام) كه در 212 هجری قمری در روستایی در بصریا (روستایی از توابع مدینه) به دنیا آمد، زمانی به امامت رسید كه بیش از 8سال نداشت. وی در مدت امامت خویش كه 23سال طول كشید همواره اندیشه مهدویت و تفكر نظام ولایی را تبلیغ می كرد و به امر به معروف و نهی از منكر می پرداخت. فعالیت های آن حضرت در مدینه و مكه موجب شد تا در حجاز از محبوبیت گسترده ای برخوردار گردد تا آن جایی كه والیان متوكل عباسی به صورت تهدید و هشدار باش به متوكل نامه نوشته و گوشزد كردند كه اگر دولت عباسی می خواهد حجاز، بخشی از ولایت آنان باشد می بایست هرچه زودتر امام علی بن محمد الهادی(علیه السلام) را از مدینه به سوی بغداد بیرون راند.


امام هادی (علیه السلام) با این كه از هر سوی تحت مراقبت و بازداشت خانگی بوده، اما شاگردانی را تربیت كرد تا با حضور در مناطق مختلف جهان اندیشه های شیعی و تفكر نظام ولایی و حكومت عدالت محور مهدوی را منتشر كنند. از جمله شاگردان به نام آن حضرت را می توان به عبدالعظیم حسنی مدفون در شهر ری اشاره كرد. وی افزون بر این كه در همه جا به عنوان وكیل و نایب خاص حضور می یافت تشكیلات ری و مازندران و عراق عجم را مدیریت می كرد و به همین جهت تحت پیگرد دولت عباسی قرار داشت و همواره در حال جنگ و گریز بود.

امام هادی(علیه السلام) از سال 143 تا زمان شهادت در سامرا در بازداشت بود. این مدت كه از سوی بسیاری از مورخان ذكر شده نشان می دهد كه امام هادی(علیه السلام) بیش از 11سال در بازداشت خانگی بسر برده است.

از این رو می بایست فشار روانی تفكر مهدویت را عامل مهمی در بازداشت خانگی آن حضرت و فرزندش به شمار آورد هرچند كه برای ایجاد این گونه محدودیت ها، نیازمند توجیه و بهانه بودند. بر این اساس می توان گفت كه نامه ها و بدخواهی ها، تنها به عنوان عامل مباشر و توجیهی نقش داشته است و آن چه موجب بازداشت آن حضرت و فرزندش در پادگان نظامی بود در حقیقت تفكر مهدویت بود.

امام دهم، حضرت هادی(علیه السلام) در سال 254 هجری توسط معتزعباسی به وسیله زهر در حالی به شهادت رسید كه فقط فرزندش امام حسن عسكری(علیه السلام)  بر بالین او حاضر بود. آن حضرت در همان خانه ای كه در آن یازده سال زندانی و تحت نظر بود، سرانجام به خاك سپرده شد.





طبقه بندی: تربیت مهدوی، 
برچسب ها: تفکر مهدویت، مهدی امت، مسئله ظهور، حکومت عدالت محور مهدوی، نظام ولایی، امامت امت، امام هادی علیه السلام، عبدالعظیم حسنی،
داغ کن: داغ کن - کلوب دات کام
نوشته شده در تاریخ جمعه 20 آبان 1390 توسط حسن گندمکار
شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic | Buy Targeted Website Traffic