از برخی روایات چنین برداشت می شود که بردن نام اصلی امام یعنی « م ح م د » جایز نیست و در بین محدثان نیز مشهور بوده که نام بردن آن حضرت به اسم خاص حرام بوده ولی احتمالات دیگری نیز وجود دارد.
پیرامون این موضوع سه قول مطرح شده :
1-    ذکر نام اصلی امام در دوران غیبت صغری حرام است .
2-    به نظر علامه حر عاملی حرمت در زمان خوف و تقیه جاری بوده
3-    حرام بودن مطلق تسمیه تا زمان ظهور آن حضرت که نظر شیخ مفید و شیخ صدوق و مجلسی است .
احادیث در این موارد چهار دسته است.
1-    ذکر نام آن حضرت بدون هیچ قید و شرطی حرام مطلق است.مانند روایت کلینی از امام صادق (علیه السلام) :«صاحب هذا الامر لا یسمیه باسمه الا کافر »  نام صاحب امر را جز کافر نمی برد.اصول کافی ،ج1،ص332
2-    ذکر نام آن حضرت تا زمان ظهور ایشان حرام است .مانند روایت امام هادی (علیه السلام) «لا یحل ذکره باسمه حتی یخرج ....»«حلال نیست یاد آن حضرت به اسم شریفش تا زمان ظهور.»کمال الدین،ص214.
3-    روایاتی که علت حرمت تسمیه را خوف و تقیه ذکر می کنند مانند روایت ابو خالد از امام باقر (علیه السلام) « ... همانا تو از من چیزی سوال کردی که اگر بنی فاطمه او ر بشناسد ،حرص ورزند که او را قطعه قطعه کنند .»وسائل الشیعه ،ج20،ص359.
4-    تصریح به اسم مبارک ایشان توسط ائمه اطهار و اصحاب ایشان مانند روایت امیر المومنین (علیه السلام) «در آخر الزمان یکی از فرزندانم قیام می کند که دو اسم دارد :یکی مخفی و دیگری آشکار است .اسم مخفی او احمد و اسم آشکارش محمد است.»موعود،ش46،ص71.
از مجموع این احادیث،حرمت تسمیه آن حضرت است خواه در زمان ظهور و خواه در زمان غیبت صغری و کبری.مؤید این مطلب این است که در بیش از هزار حدیثی که درباره ایشان درکتب حدیثی و ادعیه و زیارات آمده ،به جز یک یا دو مورد ،تصریح به اسم ایشان نشده است .
لازم به ذکر است که نام مبارک ان حضرت (عجل الله تعالی فرجه) توسط حضرات معصومین (علیهم السلام) و از جمله از طریق ناحیه مقدسه ی امام عصر (علیه السلام) در برخی از ادعیه و زیارات معروف آمده است ؛مانند دعای شریف ندبه :
«اللهم صل علی محمد و آل محمد و صل علی محمد جده و نبیک السید الاکبر و علی ابیه السید الاصغر»،
که مرجع ضمایر به نام مبارک «محمد » - که در ابتدای دعای ندبه آمده  - بر می گردد از این رو باید نام آن حضرت بوده باشد .
از جمع این گونه موارد با روایات دلالت کننده بر نهی و حرمت بردن نام ایشان ، به این نتیجه می رسیم که در نبردن نام و کنیه ی مبارک ایشان – که همان نام و کنیه ی رسول خدا صلی الله علیه و آله  می باشد – در محافل و مجامع عمومی احتیاط نماییم ، همان گونه که سیره  بسیاری از علمای گذشته نیز چنین بوده است.







طبقه بندی: برداشت های غلط، 
برچسب ها: نام اصلی امام، خوف و تقیه، حلال، حرمت، کنیه مبارک، مرجع ضمایر،
داغ کن: داغ کن - کلوب دات کام
نوشته شده در تاریخ جمعه 21 مرداد 1390 توسط حسن گندمکار
شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic | Buy Targeted Website Traffic